Het is vandaag 31 maart 2008. Het is nu 8 maanden geleden dat ik mijn laatste chemokuur kreeg en iets minder dan 6 maanden sinds de laatste bestraling.
Sinds 2 weken ben ik weer 40 uur per week aan het werk. En afgelopen weekend heb ik weer met mijn oude waterpolo team meegespeeld en dat ging goed. We hebben wel verloren, maar ik kon gewoon meedoen. Verder vertrek ik waarschijnlijk binnenkort naar Amerika om daar te gaan werken en een leven op te bouwen met mijn ware liefde, Maureen.

Dit was mijn verhaal over mijn gevecht met kanker. Bedankt voor het lezen, de steun en de aandacht.

Los groetos,
Jaap

Gisteren een ‘afsluitend’ gesprek gehad met Dr. Schipper (mijn hematoloog). Vanaf nu kom ik eens in het halfjaar terug voor een controle gesprek. Ik moet vanaf nu mezelf in de gaten houden of alles goed gaat. Foute signalen zijn: nachtzweten, in eens veel afvallen, onverklaarbare aanhouden pijntjes, snel opkomende rare zwellingen. Verder moet ik weer gewoon gaan leven en dat gaat best goed . Ik heb weer een flinke bos met haar, mijn figuur komt weer  steeds meer terug. Met waterpolo gaat het ook steeds beter. Ik polo alweer 1 niveau onder mijn oude niveau en ik heb het volste vertrouwen dat ik weer op mijn oude niveau kan gaan poloen. En met de liefde zit het ook goed, weer helemaal gelukkig. Ook met werken ben ik weer begonnen. Nog even rustig aan, 2 keer per week 2 uur. Maar ik verwacht dit snel steeds verder uit te bouwen in Januari als het allemaal weer wat rustiger is.
Mentaal gaat het ook redelijk goed, soms moet ik mezelf eraan herrinneren dat ik dit jaar ziek ben geweest, qua gevoel is het langer geleden.

Via deze weg wil ik graag nog iedereen bedankt voor alle mails, telefoontjes, steun en aandacht. Heel erg bedankt, het heeft me zeker geholpen in die moeilijke tijd.

Laatste keer bestraling gehad vandaag. En ben dus nu helemaal klaar. Geen ziekenhuis meer (behalve voor de controles en de MRI’s, enz). Maar het principe is duidelijk: GEEN ZIEKENHUIS MEER!!!!!.

Ik zal nog even vertellen wat ze de laatste 3 weken met me gedaan hebben. Meestal ‘s ochtends tussen 8:30 en 10 moest ik me melden op de bestralingsafdeling van het LUMC. Na paar minuutjes wachten mocht ik in een kleedhokje mijn schoenen en broek uittrekken en meegaan naar dit apparaat:

Dan moest ik op de tafel gaan liggen en werd er een mal om mijn voet gedaan:

Met als resultaat: voet in mal en ik vastgepint aan de tafel:

De volgende stap was het instellen van het apparaat. Hierbij werd de tafel horizontaal en vertikaal heen en weer geschoven zodat ze iedere keer exact dezelfde plaats bestraalden. Vandaar heb ik die tattoopuntjes gekregen op mijn been. Drie aan de boven op mijn been als vertikale ijkpunten en drie aan de zijkant van mijn been voor horizontale ijkpunten. Op het moment dat het apparaat goed was ingesteld, werd als eerst de onderkant van mijn been bestraald:

Dit duurde 30 seconden en draaide het apparaat weer naar boven en werd de bovenkant 30 seconden bestraald. Dit hele gedoe duurde ongeveer 3 tot 5 minuten. Hierna mocht ik me weer aankleden en weer terug naar huis.

Verder gaat het hersteld erg goed en erg snel. Ik ben weer druk bezig met waterpolo, trainen en wedstrijden (afgelopen weekend zelfs 2). Dan gaat allemaal erg voorspoedig. Ook ben ik weer nuttig geweest voor Jobpartners (mijn werk). Ik heb afgelopen vrijdag bij een overleg gezeten van het  implementatie projectteam van KPN als pakketdeskundig (geef het beestje maar een naam). Dit ging erg goed. Was eigenlijk een beetje belachelijk. Om 9 uur had ik bestraling en om 10 uur zat ik bij KPN aan de vergadertafel te blaten, echt idioot als je het zo bedenkt. Maar het ging goed en ik hield het goed vol (5 uur overleggen) en het had nut dat ik er was. Allemaal goed toch. En dit als je bedenkt dat ik 2,5 maand geleden mijn laatste chemo heb gehad. Lichamelijk ben ik wel weer op een redelijk niveau terug, maar nu ook nog tussen de oren. En dat kan je niet trainen of testen en het dan even rustig aan doen. Gewoon ervaren en doen, dus ik doe nog wel rustig aan.

Nog een fotootje van mijn haar:

Gisteren was de intake voor de bestraling. Het oorspronkelijke plan was dat ik afgelopen vrijdag al de intake zou hebben en vandaag de eerste bestralling, alleen vrijdag zou het CT-apparaat in onderhoud zijn. Dus gisteren was het begin. Eerst werd er een mal voor mijn voet gemaakt. Hiervoor gebruikten ze een of ander soort plastic. Het was een een vel stevig plastic, te grootte van een A3. Dit legden ze even in een warmwaterbad. Hierdoor werd het zacht en soepel. Het soepele plastic vel vouwden ze om mijn voet en lieten ze even drogen. Het doel van de mal is dat mijn been altijd op dezelfde manier op de tafel ligt, waardoor de bestraling altijd op dezelfde plek en manier kan gebeuren.
De volgende stap was om te bepalen waar ze moesten bestralen. Dus werd er een CT-scan gemaakt van mijn been en heeft dokter Krol berekend waar de bestraling plaats moest vinden. Het apparaat werd ingesteld en op mijn been opgetekend. Dus ik loop nu met een kaas, boter, eieren tekening op mijn been.

De viltstiftstrepen vervagen wel snel. Ze zijn nu al een stuk minder zichtbaar. Ook zie je rode cirkels op mijn been staan met daarin kleine zwarte puntjes. Dit zijn tattoeages om de instellingen toch terug te vinden ook al zijn de viltstiftstrepen vervaagd.
In de gang kwam ik dr Krol tegen. Ik zat nog met de vraag waarom ik geen PET-scan had gehad. Met een PET-scan kan men zien of er nog actief kankerweefsel in je lichaam zit. En aangezien de uitslag van de MRI was: "Het kankerweefsel dat er nog zit lijkt inactief". Is een PET-scan een eenvoudige manier om uit te sluiten of het weefsel nog of niet actief is. Dr Krol antwoord was: "Dat is een goede vraag." en toen moet hij even nadenken waarom eigenlijk. "Een PET-scan is duur en dit was toch al het behandelplan, dus zou een PET-scan onnodige kosten zijn." Lotgenoten die ik spreek hebben meestal 2 of 3 PET-scans gehad, dus echt blij ben ik niet met deze zuinigheid. Na de bestraling wil ik wel een PET-scan, want het kan nooit te duur zijn om een leven te redden. 

Vandaag ben ik naar de kapper geweest. Ik had nog niet heel veel haar, maar wilde weer een beetje model erin. Was wel een beetje raar om de haren af te laten knippen waar je toch een beetje trots op ben, na zo’n lange periode kaal zijn. Maar ben er tevreden over de coupe.

Gisteren had ik 2 doktersafspraken op de rol staan. De eerste was met dr Schipper, de hematoloog. Het was een controleafspraak. Even kijken hoe het nu ging na de chemo’s. Nieuws was, geen idee eigenlijk, nieuws. Zoals ik al eerder schreef, de chemokuur is geslaagd. Het gezwel is aanzienlijk geslonken en het weefsel dat er nog zit lijkt dood. Door middel van de bestraling worden de kankercellen die er nog zitten alsnog doodgemaakt. (Even een feit je tussendoor, bestraling werkt, omdat kankercellen slechter tegen warmte kunnen dan gewone cellen.) Verder zag mijn bot ziet er goed en stevig uit. Een grote angst van mij is dat er zwakke plek in mijn bot zit. Er zat een gezwel in mijn bot, gezwel is behandeld met chemo en nu weg, dus zit er nu een gat. Maar op de rontgenfoto die laatst is gemaakt, is geen echt zwakke plek te zien. Ik blijf het nog steeds eng vinden. De enige manier om er achter te komen dat mijn bot toch te zwak was voor een bepaalde handeling is dat hij dan breekt. En dat is niet iets waar ik achter wil komen, dus iedere handeling die ik doe, lopen, fietsen, zwemmen, trap lopen, kuit rekken, even rennen voor de bus, enz, heb ik in mijn achterhoofd zal mijn been niet nu breken. Tijd zal het leren en over een jaar/half jaar is mijn bot weer op normale sterkte. Mijn volgende afspraak met dr Schipper is over 3 maanden. In de tussentijd moet ik gewoon mijn lichaam in de gaten houden op raar spontaan opkomende lymfe- klieren. Nu is het weer gewoon leren vertrouwen krijgen in mijn eigen lichaam, doen we effe .
Tweede doktersafspraak was met de radiotherapeut (bestralingsdokter), dr Krol. Een  hele aardige man. Hij kon me nog wat getallen geven, ik heb 80-90% kans volledige genezing. Ik krijg een dubbele gevoel bij de getallen. Aan de ene kant zijn het erg mooie getallen als je net kanker. Aan de andere kant is het voor iemand van 31 is 10-20% kans op een dodelijke ziekte niet iets om over naar huis te schrijven. Raar, maar iets om  mee te leren leven, kan er niets aan veranderen.
Even terug naar de bestraling, eerst krijg ik een intake. Daar wordt bepaald mbv een CT-scan waar ik precies bestraald ga worden. Er wordt een mal gemaakt van mijn voet zodat die vast gelegd wordt en ik mijn been niet kan bewegen. Waardoor de bestraling iedere keer op exact dezelfde plek gebeurd. Ook krijg ik strepen op mijn been om te zorgen dat het op dezelfde plek gebeurd. In totaal krijg ik 15 bestralingen. Dat houdt in dat ik 15x op een werkdag naar het ziekenhuis moet. Dan word ik 2 of 3 keer een halve minuut bestraalt met een lage dosis bestraling. Dus binnen 15 minuten sta ik weer buiten dan. Waarschijnlijk midden volgende week beginnen de bestralingen en dat betekent dat ik begin oktober klaar ben met alle behandelingen. Dus nog effen en dan tijd voor een feessie.

Mijn laatste chemo is nu 3 weken geleden en ben nu drukbezig met herstellen en revalideren. Het is moeilijk in te schatten wat je jelichaam al weer aan kan doen. Hiervoor is geen vaste handleiding en is vooriedereen anders. Ook zijn er twee dingen die je weer moet gaan trainen, jelichaam en je hersenen. Beide hebben een enorme klap gekregen door de maandenniets doen en de chemo. Veel ex-kankerpatienten klagen over vermoeidheid, concentratieproblemenen vergeetachtigheid. Nou, voor het lichamelijke trainen ben ik al goed bezig. Vaakwandelen en weer begonnen met waterpolotraining. Afgelopen maandag weer bijnaeen km gezwommen in een half uur. Voor een waterpolo-er is dit nog niet zo veel.Normaal moet je in 18 a 20 minuten xe9xe9n km kunnen zwemmen, dus ik heb nog eenlange weg te gaan. Maar voor mij is het wel een mijlpaal die ik heb gehaald.

Je hersenen trainen is lastiger. Voor mijn lichaam weet ikwel verschillende trainingstechnieken en hoe je jezelf kan pushen om door tegaan. Voor hersenentraining heb ik daar geen ervaring mee. Maar op TV had ikreclame gezien voor Professor’s Brain Trainer voor de Nintendo DS (NDS). Ik had weinig zin omvoor xe9xe9n zox92n spelletje 200 euro uit te geven. Dus na wat snuffelwerk opinternet een NDS-emulator gevonden. Een NDS-emulator is een programmaatje datlaat je gewone huis-tuin-en-keuken-PC denken dat hij/zij een Nintendo DS is.Met dit programma kan je ROM’s afspelen (zo heten de spelletjes). Voor mede-patientenof anderen die denken: x93He, dat wil ik ookx94. Op deze pagina kun je een NDS-emulator gedownloaden. En de ROMx92s kun je downloaden op bijvoorbeeld.Zoek maar op x93profex94 en dan vind je beide spellen.

Afgelopen dinsdag heb ik een rxf6ntgenfoto’s en een MRI scan van mijn been gehad. De MRI afspraak was gepland, om 12:15 en voor de rxf6ntgenfoto’s moest ik een verwijzing halen bij de hematologie afdeling. Vervolgens kon ik dan gewoon langs gaan bij de Radiologie-afdeling en werden de foto’s gemaakt. Ik was om 9:30 alvast in het ziekenhuis, omdat ik had gevraagd of een arts gelijk even naar de rxf6ntgenfoto’s kon kijken. Het probleem is namelijk, ik had een gezwel in mijn bot zitten. Nu is het gezwel weg en zit er dus een gat in mijn bot. Hierdoor heb ik het risico dat ik zomaar ineens mijn been kan breken. Dus ik wilde graag weten hoe groot het gat is dat in mijn bot zit en hoe groot de kans op breken dus is.
Ik had met de secretaresse afgesproken dat ik eerst de rxf6ntgenfoto’s zou laten maken en daarna zou een arts kijken naar de foto en me vertellen hoe het ervoor stond. Dus na een uurtje wachten voor de foto en nog een uurtje wachten op de arts, riep die me eindelijk op. Dus ik bij hem naar binnen en hij vroeg: "Waar heb je last van in je been?". Ik: "Huh!". Dus ik hem het verhaal uitgelegd en hij kijkt in het systeem. "Ja, de foto’s staan nog niet in het systeem, dus daar kan ik nog niks over zeggen. Je krijgt wel bericht wanneer dat is.". Toen dacht ik laat dan maar, ik wacht wel en na een gesprek van 2 minuten stond ik weer buiten. Nou ja, veel nuttiger kan ik mijn tijd toch niet besteden.
Toen door naar de MRI, hier werd ik pefect op tijd binnen geroepen. Infuus met contrastvloeistof aangebracht en het MRI apparaat ingeschoven. Je went er wel aan. De eerste keer scheet ik nog 16 bits kleuren (moet nog upgrade, grapje voor computernerts) en nu onderging ik het gewoon.
Toen nog even Leiden in gegaan. Het was toch mooi weer en lekker op een terrasje wat gedronken.
Donderdagochtend mocht ik langs bij PSY-Q voor de intake van herstel & balans. Dat is een revalidatieprogramma speciaal voor ex-kankerpatienten. Dit programma duur 12 weken en kost 8 uur per week. Het programma bestaat uit 4 onderdelen: fitness onder begeleiding, sporten met de groep, praatclubje en uitleg over hoe om te gaan met vermoeidheid. Tegenwoordig is dit meestal een onderdeel van het rexefntegratieproces. Er startte een groep in september, maar de eis voor deelname is dat je klaar moet zijn met je behandeling. Dus ik ben ingeschreven voor het programma dat begint in februari. Ik moet nog even kijken hoe ik me dan voel of ik nog mee doe, want ik ga niet zitten wachten tot februari voor ik ga beginnen met revalideren. Ik hoop volgende week alweer in het water te liggen om mijn spieren en gewrichten weer losser te maken en langzaam starten met conditie opbouwen.
Vanmorgen om 11 uur heb ik gebeld voor de uitslag van de MRI. Toen vertelde de secretaresse me dat de uitslag wel bekend was alleen nog niet in het systeem stond, of ik ‘s middags om 16:00 wilde terugbellen. Dus om 4 uur weer gebeld, stond nog steeds niet in het systeem. Dus ik uitgelegd dat ik het toch wel graag na 5 maanden chemo wilde weten of het had gewerkt en liever niet nog een weekend op de uitslag wilde wachten. Ze zou het even navragen. Het probleem is dat mijn dokter op vakantie is en ik geen andere naam heb die ik kan vragen hoe het met me gaat. Na 10 minuten kreeg ik een andere arts aan de lijn. Zij kon me vertellen dat het gezwel aanzienlijk kleiner was geworden en dat weefsel dat er zat inactief leek te zijn. Dus de chemo is goed aangeslagen. Dit is zeer goed nieuws, al voel ik het zelfs nog niet. Ik kan het nog niet zo goed geloven. Ik wil graag eerst de foto’s en MRI zelf zien en de bestraling achter de rug hebben, denk ik.
Maandag kon ik bellen of de afspraak met de radiotherapeut al was geregeld, anders zou de arts dat dinsdag nog even regelen. Fijn dat alles toch nog mogelijk lijkt te zijn, al is het klxf6te dat je overal zoveel zelf achter aan moet.  Soms lijkt het of ze in het ziekenhuis niet snappen hoe zwaar het is iets dodelijks hebben als kanker en moeten wachten op een uitslag.

Vanmorgen naar de dokter gebeld. Ik moet wel alsnog nabestraald worden.  Aan de hand van de MRI en nog een foto die gemaakt gaat worden, wordt bepaald wanneer, hoelang en of ik nog botversterkende operaties moet ondergaan. De dokter zelf dacht aan over 1,5 maand 2 weken bestraling.

Gisteren iets meer dan 5 maanden na de de eerste kreeg ik chemo nr 8. Eerst natuurlijk langs de dokter. We hoefde er pas laat te zijn 10:30, dus we konden een keer uitslapen. Allebei mijn ouders waren mee, is toch speciaal zo’n laatste keer en natuurlijk altijd zwaar voor ouder om een ziek kind te hebben hoe oud ze ook zijn.
Eerst weer bloed laten prikken om de waardes te bepalen, was allemaal weer een stuk beter door het weekje extra ‘rust’ (maar dat vertel ik zo wel). Rode bloedlichaampje weer belachelijk hoog (10 voor de kenners) en witte bloedlichaampje 4,3. Net onder de ondergrens (4,5), maar een stuk hoger dan de 3,0 van vorige keer. Dus de chemo kon weer gewoon volgens plan doorgaan. Toen hebben we het gehad over het vervolg. Aanstaande donderdag gaat Dr. Schipper mij bespreken in het artsenoverleg of ik nog bestraald moet worden om mij zo weer onder de aandacht van de radiotherapeut te krijgen. Het oospronkelijke plan (zo wordt me nu pas duidelijk) was of 4x chemo en bestraling of 8x chemo. Maar eerst even afwachten wat ze morgen beslissen. 7 augustus krijg ik een MRI om te kijken hoe mijn been ervoor staat. Mogelijk dat ze de MRI afwacht voor ze een beslissing nemen over wel of niet bestralen en mogelijk dat ik nog een botverstevigende operatie moet. Namelijk eerst zaten er stukken zwel in mijn bot, die zijn nu weg en dus zit er op die plekken een gat. Op de MRI kunnen ze nu zien hoe groot dit gaten zijn en dus hoe groot de kans ik dat ik bij een misstap mijn been spontaan breek. Even afwachten dus, 14 augustus krijg ik de uitslag.
De volgende afspraak met de dokter staat gepland 5 september voor een laatst checkup en daarna waarschijnlijk iedere 3 maanden terug voor controle. Wel een raar idee dat je eerst in zo’n strak schema zit van zware behandelingen. Zij die klaar en het is: ‘Nou, dat was het veel plezier met je leven en we zien je wel weer eens over 3 maanden, toedeladoki’.  Eigenlijk wel logisch, maar voor mij nog een raar idee. Effen wennen, en misschien moet ik toch nog terug komen voor bestraling, ik zie het wel, gewoon afwachten en beginnen met herstellen.
Toen naar boven voor de laatste keer, deze keer weer een hele aardige verpleegkundige Anne. Ik ben er bijna iedere keer erg fijn geholpen. Mijn vader heeft het hele proces van infuus inbrengen, chemo instellen op genomen op camera, zodat ik later (of iemand die ook eens wil zien hoe zo iets gaat) kan terug zien wat er allemaal gebeurde tijdens de chemo, hoe het eraan toe ging. Misschien dat ik een korte versie nog eens op YOUTUBE zet, moet ik nog over nadenken.
De chemo zelf ging makkelijker dan vorige keren en snel, na twee uurtje zat alles er al in.
Tijdens de chemo kwam nog een vriend langs, zijn moeder lag ook in het ziekenhuis met kanker. Toen bleek dat ze die ochtend om 11 uur was overleden. Raar idee, ik krijg mijn laatste chemo en ben waarschijnlijk genezen en zij na 2 jaar ziek zijn overleden. Het is en blijft een k*tziekte. Vorige week kreeg ik ook te horen dat bij een lotgenootje  (28 jaar) binnen 2 jaar voor de 3e keer de kanker terug is gekomen. 1op de 3 mensen krijgt kanker, 60% ervan wordt genezen tegenwoordig, maar wordt je niet genezen is het gewoon einde verhaal. Heel moeilijk te bevatten.

Iets anders, een weekje extra rust. Ik heb er een iets andere invulling aangegeven. Maandagavond wezen zwemmen, mee ‘trainen’. Het viel me mee hoeveel ik nog kon, vond het doodeng om weer het water in te duiken. Alles wat je nu weer doet, doe je voor de eerste keer en je wordt direct keihard geconfroteerd met je beprekingen/gebreken. Ik kon 3 baantje borstcrawl zwemmen achter elkaar, niet slecht maar normaal zwemmen we 32 banen warm en dan begint de training. Dus ik heb nog wel een weg te gaan, maar ik zie wel wanneer en of ik nog op dat niveau kom. Meer dan mijn best kan ik niet doen en de wil is er.
Dinsdag de prijs betaald en een dagje geslapen, woensdag met een lotgenootje naar Utrecht geweest. Daar van terras naar terras gehopt en lekker gekletst over van alles. je begrijpt elkaar sneller en voelt elkaar raar genoeg beter aan als lotgenoot zijnd. Donderdag ‘s overdag met een oudtante naar Scheveningen geweest en ‘s avonds tapa’s gegeten met een vriendin. Vrijdagmorgen weer vroeg uit de veren, ik moet mijn oma naar het ziekenhuis begeleiden. Eigenlijk was de koek al op, maar ik kon niet meer afzeggen. Twee uur rondgeschuifeld door het ziekenhuis en toen kon ik eindelijk lekker naar bed. Zaterdag nog een BBQ met vrienden, was een fijne open sfeer. En maandag nog een keer afgesproken met een ander lotgenootje. Was ook fantastisch. Aan het begin van mijn behandeling had ik zoiets van lotgenoten laat maar, ik heb ze niets te vertellen, Maar ik zelf vind het erg fijn. je kunt makkelijker zeuren en snapt elkaar sneller qua angsten, vreugden en problemen. Dus een rust weekje was het niet. Maar dat doe ik deze week wel of anders volgende week.

Vandaag hoefden we pas laat in het ziekenhuis te zijn, 1 uur. Want vanaf vandaag zouden de chemo’s korter worden. Ik hoefde geen Rituximab meer te krijgen. De dokter zei dat mijn lichaam al helemaal verzadigd was met de antilichamen en dat het niets meer uitmaakte of ik ze nu wel of niet zou krijgen (het zal wel, persoonlijk denk ik dat geld ook een belangrijke rol meespeel. Rituximab is erg duur). Maar de dokter heeft ervoor geleerd en weet er veel meer van dan ik. En een kortere behandeling vind ik ook niet erg. Het scheelt 2 tot 2,5 uur.
Gelukkig (ja, je gaat rare dingen waarderen, joepie ze gaan me nog zieker maken) ging de chemo vandaag door. Mijn wittebloed lichaampje waren 3,0 de echte ondergrens voor het wel of niet doorlaten gaan van chemo’s. Bij wijze van spreken, was het 2,9 geweest had ik naar huis mogen gaan en volgende week terug komen. Daarom is er besloten om de laatste chemo (numero een week later te plannen (31-7). De kans was te groot dat ik te lage bloedwaardes zou hebben, naar huis zou moeten, afspraken verplaatsen, moeilijk, moeilijk, moeilijk. Dus nu een week extra hersteltijd. Zijn de bloedwaardes dan nog te laag, krijg ik minder chemo. Dus 31-7 is voor 100% zeker mijn laatste chemodag. Mits…
Maar vandaag had ik ook wel wat vragen (J=Jaap, D=dokter):
J: De bestraling wanneer ga ik die krijgen?
D: Als je hem krijgt ongeveer 1 tot 1,5 maand na de laatste chemo
J: Krijg ik veel last van de bestraling?
D: Hoogst waarschijnlijk niet, wel wat moe, maar omdat het lokaal op je been is, zal het meevallen.
J: Wanneer kan ik weer gaan trainen?
D: Ongeveer 1 maand na de laatste chemo, maar eerst gewoon doen. Niet gelijk je grens opzoeken en luister naar je lichaam.
J: Wanneer kan ik weer gaan werken?
D: Misschien 3 tot 4 maand na de laatste chemom eerst rustig overleggen met de ARBO en je werk om op therapeutische basis aantal uur te beginnen en rustig op bouwen. Maar luister naar je lichaam.
J: Vakantie?
D: Die kan wel tussen de laatste chemo en de bestraling. We kunnen rekening houden met het beginnen van de bestraling met je vakantie. Wel krijg je 2 tot 3 weken na de laatste chemo (wat kan ik dit nu lekker vaak zeggen, LAATSTE CHEMO (nu rollen er even tranen over mijn wangen, erg zwaar dit KUT gedoe)), maar dan 2 tot 3 weken erna (ligt eraan wanner er plek is) krijg ik een MRi scan om te kijken hoeveel gezwel er nog zit.